Etterklang

(Dikt, 1930)

Av Olav Aukrust
 
 
Når tankan' ut att stundar,
når fuglan' tek til morgne seg
og alle burt seg skundar,
då gløymest sjølve eg
som att sit hugsefullog stur
og lid det, alt, og einsleg bur,
        til soli glar
        og blåsten bla'r
i visne lauv som kveldsvind plar,
- då trår dei heim umsider,
og kjem ved midnattstider,
 
 
Dei ty'r til fred og frelse
frå alle ville vegar inn;
eg mun so fjåg deim helse:
Velkomne heim til min!
Då gjerest blankt eitbål i stand,
og alt som ut um dagen rann:
        kvart minste sviv
        som naut sitt liv
på eigi hand, i elden driv,
- av det eg nyt og nærest
som ikkje då fortærest.
 
 
Hev tankan' heim seg drégla
- den lange leid, den kyrre kveld ­
og røynde er og spegla
av sjølve meg som held
min samvitspegel i mi hand,
då løysest stillt ein båt frå land:
        or likhams grav
        då ber det av
ut i det strie allheimshav,
og ljos ikring meg fløymer,
og æva mot meg strøymer.
 
 
Då kann meg dagsens bulder
og Babels virrvarr ikkje nå,
meg ingor heks og hulder
i dragsóg-fanget få.
Då renn det ljon og stjernerap,
då fyller glans Ginnungagap,
        i ljos eg flyt,
        og sæle nyt
eg då, til dagen fram att bryt
og sogen ned til mannar
mi naud på nytt eg sannar.
 
 
Der draumefolket landar
- i denne stille hamneby ­
forkjemst, når båten strandar,
ein heilag kyrkjelyd:
kvart minne frå ei onn or verd
so veikt, so veikt med vengen slær ­
        til innelæst
        min draumen brest
ja øydest ut til siste rest,
når du svell upp som svik meg:
for deg og dagen vik eg.
 
 
Sjå du er eg dei mange;
men eg er eg den eine, eg,
som vil di mangfeid fange
og tvinge under meg:
med kvar ei rørsle som du gjer,
um meg eit heilagt vitne ver ­
        til kvar di bragd
        er strålelagd
av sanningi som deg vert sagd
med kjærleiks englemæle
til løysing, liv og sæle.
 
Forklaringar:
Til min: til meg.
Drégla: dregen, slept.
Likhams: lekam.
Bragd: måte å gjere noko på, maner, skikk, vesen.
 
 

Frå Solrenning, 1930. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad